Kıdem tazminatı hakkına örtük gasp

Hükümetin mesajı belli; ya düzenlemeye evet dersiniz ya da işkolu barajı altında yetkisiz kalırsınız. Yani işiniz biter!

AKP hükümeti çalışanın kıdem tazminatını iç etmek için bir kez daha düğmeye bastı. İşin rengini iyice belli eden son taslak kıdem tazminatını fona devrederken mevcut uygulamada var olan bazı önemli kazanımları da ortadan kaldırıyor.

Taslağa göre işten atılan işçi, artık kıdem tazminatı alamayacak.

İşçi yeniden iş buluncaya kadar geçen sürede kullandığı gelirden mahrum kalacak ama daha önemlisi işyerlerinde işçi alma ve atma serbestisi isteyen işverenlerin dileği yerine gelmiş olacak. Dolayısıyla kıdem tazminatının iş güvencesine yaptığı katkı da elimine edilecek.

Hakeza askere giden erkek işçinin de, evlenen kadın işçinin de kıdem tazminatını alma hakkı ortadan kaldırılıyor.

Şu anda gelir vergisinden muaf olan kıdem tazminatından, taslak yasalaşırsa vergi kesintisi de yapılacak.

Kıdem tazminatında işverenin yükünü olabildiğince aşağı çekmek için işverenlerin ödemesi öngörülen yüzde 4’lük primin bir buçuğu da İşsizlik Sigortası Fonu’ndan karşılanacak.

Tasarı “İnşaat ya Resulallah” diyenleri de unutmamış; işçiler ev almak koşuluyla fonda biriken parasının yarısını alabilecek. Çalışandan başka herkesin menfaatini gözeten bir düzenleme gündemde. Ancak ne kadar parlatılırsa parlatılsın çalışanların, bu parasal hak gaspına evet demesi mümkün değil.

Buna rağmen böyle bir taslağın hazırlanması ve ortaya atılması büyük ölçüde hükümetin, elindeki “koz”a güveniyor olmasından kaynaklanıyor.

Hükümetin, çalışanların tamamen aleyhine olan bu düzenlemeyi gündeme taşırken sendikaların elini kolunu bağlayacağını düşündüğü kozu şu: Sendikaların toplu iş sözleşmesi imzalama hakkını elde etmesi için gereken koşullardan biri Çalışma Bakanlığı tarafından yayımlanan işkolu istatistikleridir. Bu istatistiklerde faaliyet gösterdikleri işkolunda yüzde 10 barajını aşabilen sendikalar toplu iş sözleşmesi imzalama yetkisine sahip olabiliyorlar. Sendikaların üye sayıları bakımından gerçeği yansıtmayan istatistikler 2009 Temmuz ayından bu yana yayımlanmıyor.

İşkolu barajını aşağı çeken düzenleme de bir türlü çıkarılmadı. Bu nedenle 1 Ocak’tan beri sendikalar süresi biten toplu iş sözleşmeleri için yetki alıp masaya oturamıyorlar.

Hükümet anti-demokratik yüzde 10 barajını kaldırmak yerine bunu koz olarak kullanıp sendikaları yapılan düzenlemeye “evet” demeye zorluyor. Hükümetin mesajı belli; ya kıdem tazminatında benim dediğime evet dersiniz ya da işkolu barajı altında yetkisiz kalırsınız.

Yani işiniz biter! Ya kıdem tazminatı ya sendikalarınız…

Şimdi sıra geldi kıdem tazminatına. Bu kale de düştüğünde geride pek bir şey kalmayacak. Çalışanların önemli bir hakkı tasfiye edilirken, emek örgütleri de varlıklarını temellendiren bir dayanaktan daha yoksun hale gelecekler.

Bu kritik eşikte, hükümeti gasp girişiminden vazgeçirecek tek eylem genel grevdir. İşçi sınıfının örgütlü gücü ve en etkili eylemi devreye sokularak kıdem tazminatı korunabilir.

Fakat yaşanmış örnekler nedeniyle şu soruyu sormak zorunlu hale geliyor; gerçekten genel grev yapılacak mı yoksa yine “mış” gibi mi yapılacak?

Sendikacılar genel grevin sorumluluğunu alacak mı, yoksa sorumluluk almanın üstlendikleri görevin gereği olduğunu unutarak “sorumluluğu kim alacak” diye ortaya soru sormaya devam mı edecekler?

Güçlü olduğu halde sahip olduğu gücü kullanmamanın, etkili bir genel grev yapma imkânına sahipken, bundan kaçınmanın, yapmadan yapmış gibi yapmanın sendikaları nasıl zayıflattığı, nasıl inandırıcılık sorunuyla karşı karşıya bıraktığı gün gibi ortada…

Genel grev, kıdem tazminatı için de sendikalar için de köprüden önceki son çıkıştır.

ZAFER AYDIN

YORUMUN TAMAMI İÇİN RADİKAL

 

 

 

Bir cevap yazın