İslamcılık ve ideoloji

Tabii ki İslamcılar vahy almıyor, zamanı okumaya ve vahyle belirlenmiş temel ilkeleri/nassları yorumlamaya, tarihsel ve toplumsal durumlara cevap vermeye çalışıyorlar.

İslamcıların vahyle ilişkileri, “metluv veya gayri metluv vahy”in ışığında, bize bağışlanmış düşünme melekesini, akletme yetisini kullanarak içinde yaşadıkları toplumun, dünyanın sorunlarına çözümler arama çabasından ibarettir. Akıllarını vahyin ışığında kullananlar vahyin ve aklın nimetlerinden istifade edebilen kimselerdir.

Bu açıdan bakıldığında İslamcılık -yapılacak tanıma ve özellikle siyasetle ilişkilendirildiği forma göre- bir ideolojidir…

İslam tarihinde teşekkül etmiş bulunan mezheplerin aynı zamanda birer siyasi tercih ve bir siyasi fikir ve gruba taraf olmak olarak ortaya çıkmaları, siyasetin tarih açısından meşruiyetine önemli vurgudur. İdeolojiyi de, siyasi bir tercih ve tarafın akli huccet ve burhanlar desteğinde ifade edilmesi olarak görebiliriz.

“İdeolojiler”in ölen kötü ruhlar olduğu zannediliyor. Oysa (kendisi dışında kalan) ideolojilerin tümünün ölümünü ilan eden liberalizmdir. Liberalizm yayınladığı ölüm ilanıyla bizatihi kendisi ruhu dogmatizm olan bir ideolojiye dönüşmüş bulunmaktadır.

Ben “ideoloji”ye şöyle bir tanım getirilebileceğini düşünüyorum:”İdeoloji” Grekçe iştikakına uygun olarak “fikrin bilgisi”dir sadece.

İslam açısından bir ideolojiden söz etmek icap ederse bu, tersinden “bilgi ve haberin fikri” olur ancak. Vahy aracılığıyla bize bildirilen bilgi ve haberlerin beşeri içtihadı, tefsiri, yorumu ve tevili demek olan entelektüel, sosyal, politik formları bizim ideolojimizdir.

Fıkıh usulü kavramlarıyla isimlendirmek icap ederse bir İslamcı’nın ideolojisinin hüküm değeri “beşeri içtihat”tan ibarettir. 

Bu içtihat çabasında “görecelik” yoktur, İslamcıların da bilgileri ve fikirleri doğaları gereği mutlak değil zannidir, Mağrip’ten Endonezya’ya, Yemen’den Kırım’a Müslümanları içinde tutan bir ana çerçeve, sabit hudutlar (Hududullah), hükümler var. İçtihat ve yorumlar ana çerçeveyi, nassları buharlaştırmaz…

İslamcılık “dikey (tarihsel)” ve “yatay (çağdaş)” olarak da çoğulcudur ve farklılığa açıktır. Ebu Hanife’nin politik iktidar karşısındaki tutumu ile öğrencisi Ebu Yusuf’unki aynı değildir. Ehl-i Rey ile Ehl-i Hadis de öyledir. Bana göre Selefilerle Sufiler arasındaki farkın da hükmü budur.

Modern zamanlara geldiğimizde Cemalleddin Efgani ile Muhammed Abduh’un, Seyyid Kutup ile Malik Binnebi’nin, Nedvilerinki ile Mevdudi’nin aynı zeminde farkları ne kadar meşru ise Türkiye ölçeğinde Milli Görüş, Nakşibendi, Nurcu veya Süleymancı İslam anlayışları da öylece meşrudurlar. Her biri birer ırmak gibi İslam’ın büyük nehrine akar. Biri biter, diğeri başlar ama İslam’ın iddiası, daveti, davası ve duası olan İslamcılık tarih içinde akmaya devam eder.

ALİ BULAÇ

Tamamı için Zaman

 

 

Bir cevap yazın